ابوبکر محمدبن زکریای رازی
فیلسوف، پزشک و عودنواز ایرانی، در شهر ری به دنیا آمد و به رازی معروف گردید. او در شهر ری به آموزش فلسفه و ریاضیات و نجوم و ادبیات همت گمارد. در نیمه راه به فراگیری طب پرداخت. وی شاگرد ابن طبری و جابر بن حیان صوفی بوده است.
«رازی تا قبل از بیست سالگی عود می نواخت و به گسترش موسیقی پرداخت، ولی در بیست سالگی موسیقی را ترک کرد و برای فراگیری علم رهسپار بغداد گردید. مشهورترین اثر او درباره موسیقی کتاب فی الجمل الموسیقی است.» او نه تنها در موسیقی کتاب نوشته و عود می نواخته بلکه یکی از طبیبان ایرانی نیز بوده است. چنانکه فیلیپ حتی در کتاب تاریخ عرب نوشته است:« بزرگ ترین طبیب اسلام بود و از همه ایشان ابتکار و حاصل کار تألیفات بیشار داشت.»
«لِکلِرک، مورخ تاریخ طب و پزشکی، از کتاب «مختصری درباره موسیقی» رازی یاد کرده است. این احتمالاً همان کتاب فی جُمَلِ الموسیقی (کتاب جمع بندی موسیقی) است که ابن ابی اُصیبعه به آن اشاره کرده است.»
زبانـت درکـش ای حــافظ زمــانـی