ابوبکر محمدبن زکریای رازی(251-313ه ق)

فیلسوف، پزشک و عودنواز ایرانی، در شهر ری به دنیا آمد و به رازی معروف گردید. او در شهر ری به آموزش فلسفه و ریاضیات و نجوم و ادبیات همت گمارد. در نیمه راه به فراگیری طب پرداخت. وی شاگرد ابن طبری و جابر بن حیان صوفی بوده است.

«رازی تا قبل از بیست سالگی عود می نواخت و به گسترش موسیقی پرداخت، ولی در بیست سالگی موسیقی را ترک کرد و برای فراگیری علم رهسپار بغداد گردید. مشهورترین اثر او درباره موسیقی کتاب فی الجمل الموسیقی است.» او نه تنها در موسیقی کتاب نوشته و عود می نواخته بلکه یکی از طبیبان ایرانی نیز بوده است. چنانکه فیلیپ حتی در کتاب تاریخ عرب نوشته است:« بزرگ ترین طبیب اسلام بود و از همه ایشان ابتکار و حاصل کار تألیفات بیشار داشت.»

«لِکلِرک، مورخ تاریخ طب و پزشکی، از کتاب «مختصری درباره موسیقی» رازی یاد کرده است. این احتمالاً همان کتاب فی جُمَلِ الموسیقی (کتاب جمع بندی موسیقی) است که ابن ابی اُصیبعه به آن اشاره کرده است.»