بزرگان موسیقی ایران 3





ویولنسل:
ویولنسل چنان بزرگتر از ویالن های معمولی است که نوازنده مجبور است آن را برای اجرا بر روی زمین ما بین پایه های خود تکیه دهد ، در حالی که خود روی صندلی می نشیند. از این جهت در انتهای تحتانی ویالنسل ، میله ای آهنی نصب شده ( که در غیر هنگام اجرا آن را باز می کنند، یا می پیچند و به داخل جعبه سر می دهند ) و نوک آن روی زمین قرار دارد.
نت این ساز را در اصوات بم با کلید فا در اصوات وسط با کلید دو و در اصوات زیر با کلید سل می نویسند.

ویبرافون :
سازی است تقریباً شبیه به گسیلوفون و از آن جدیدتر، از ریشه ای آفریقائی که پایه آن به جعبه محکم شده است و در زیر هر نوار ( آلومینیومی) لوله ای فلزی است که نقش تقویت کننده ارتعاش نوار مربوط را دارد. در سر هر لوله صفحه ای کار گذاشته شده که حول محور خود می چرخد و به این ترتیب هوای لوله بسته و باز می شود. گاه این صفحه ها با برق کار می کند و سرعت گردش شان نیز حساب شده است.

هارپ:
این ساز عبارت است از یک قاب مثلث شکل که، با توجه به شکل بالا، ضلع عقبی جعبه تقویت کننده صدای ساز، ضلع بالائی، به خطی منحنی که سیم ها بر روی آن ثابت می شوند، و ضلع جلوئی مانند ستونی استوار، نگه دارنده دو ضلع دیگر است.
سیم ها غالباً از روده گوسفند در اصوات بم از جنس فولاد ساخته شده اند. هر سیم یک صوت موسیقی حاصل می کند تعدادشان حدود50 ، همگی به موازات ستون جلوئی کشیده شده اند. هر هفت سیم پی در پی به رنگ های مختلف ساخته شده و در هفت سیم بعدی همین رنگ آمیزی عیناً تکرار می شود. سیم ها به فواصل دیاتونیک کوک می شوند. مجموعاً هفت سیم از سیم ها ی هارپ در حالت طبیعی خود نت های دو بمل، ر بمل، می بمل، سل بمل، لا بمل، سی بمل را حاصل می کنند، بدین ترتیب همه دو بمل ها هم رنگ، تمام ر بمل ها نیز هم رنگ و می بمل ها و....هم رنگ ساخته شده اند.
در انتهای تحتانی جعبه تقویت کننده (ضلع نزدیک به نوازنده) جلوی پای راست4 و جلوی پای چپ 3 پدال قرار دارد. هر یک از این پدال ها، با فشار اول و لغزاندن آن به سوی شکاف اول، صدای تمام سیم های همنام(مثلاً تمام دو بمل ها یا ر بمل ها) را نیم پرده کروماتیک بالا می برد( یعنی دو بمل ها تبدیل به دو می کند..)و هرگاه پدال را باز هم فشار داده در شکاف دوم گیر دهیم ، نت مربوطه باز هم نیم پرده کروماتیک بالا می رود (یعنی نت دو تبدیل به دو دیز می گردد). به این ترتیب به کمک هر هفت پدال می توان تمام نت های هارپ را دو بار، و هر بار نیم پرده کروماتیک بالا یا پائین برد.

هورن:
هورن یک نوع ساز بادی برنجی حلزونی (مارپیچ) شکل است که به دلیل نوع خاص بدنه طراحی شده دارای صدای ممتدی می باشد. هورن از ساز های جدید بوده و دارای سوپاپهایی می باشند که سبب می شود صدای دلخواه و متنوعی ایجاد نماید. این ساز به دلیل سادگی مورد استفاده و علاقه فراوانی دارد. و در اندازه های مختلف و همینطور چند کلید، ساخته می شود.



گیتار:
این ساز از انواع سازهای زهی است- زخمه ای و از این بابت بیشتر شبیه عود است و مانند آن از یک بدنه ( که سطح رو و پشت آن مستوی است)، یک دسته (که تا یک سوم طول بدنه پیش آمده)، و یک سر، که گوشی های کوک در اطراف آن جا گرفته اند، تشکیل شده است. تعداد سیم های گیتار شش است.
بر روی دسته ، بر خلاف عود ایرانی دستان هائی فلزی کار گذاشته اند تعداد دستان حداقل 12 تا است.
صدای ساز همیشه یک اکتاو بم تر از نت نوشته شده به گوش می رسد.
منوچهر لشگری:
منوچهر لشگری از آهنگسازان و نوازندگان موسیقی ایرانی, در بیستم اسفند 1314 خورشیدی در طهران در خانواده ای هنرمند و هنردوست به دنیا آمد. برادران شان حسن لشگری, محمد لشگری و حسین لشگری همه گی از نوازندگان و آهنگسازان موسیقی ایرانی می باشند. وی در 10 ساله گی با استعداد و عشق به موسیقی سنتی زیر نظر و با راهنمای های پدر خود شادروان علی اصغر لشگری که از نوازندگان تار بود, هنر نواختن نی لبک و فلوت را آغاز کرد و در 12 سالگی نزد دایی خود استاد جواد لشگری به فراگیری ویولن پرداخت و بعد از آن شروع به یادگیری سازهای دیگر مانند کمانچه, سنتور, سه تار و تنبک نمود و مدت ها از محضر اساتیدی چون علی اصغر بهاری و بزرگ لشگری بهره ها برد تا اینکه در سال 1333 به عنوان نوازنده ی فلوت در رادیو انتخاب و از سال 1340 رسما به عنوان نوازنده و آهنگساز استخدام شد.
در ارکسترهای رادیو با استادانی چون ابراهیم منصوری, مرتضی محجوبی, حسین علی ملاح, مصطفی کسروی, فرهاد فخرالدینی, مهدی مفتاح و همایون خرم همکاری نزدیک داشته و همواره از راهنمایی های شادروان مرتضی حنانه بهره جسته است. اولین آهنگی که ایشان ساخته اند «آتش جاویدان» (1340) در مایه افشاری نام داشت که با شعر شادروان ابوالقاسم حالت و با صدای زنده یاد غلام حسین بنان اجرا شده و پس از آن حدود 200 آهنگ باکلام و بی کلام برای خوانندگان و ارکسترهای مختلف ساخته و اجرا کرده است. ایشان هارمونی و آهنگسازی را در کلاسی که از طرف رادیو در دانشگاه طهران تشکیل شده بود گذرانده و از محضر استادانی چون هوشنگ استوار, یوسف یوسف زاده و پروفسور داوید بهره مند گشتند. ایشان در سال های 1357 و 1358 ردیف های ایرانی را همراه با گوشه های معروف, در قطعاتی بزرگ برای ارکستر نوشته و اجرا نموده که به برخی آز آنها اشاره می شود: موج (شور), نسیم (بیات ترک), شبنم (چهارگاه), شکوفه (ماهور), رویا (بیات اصفهان), گلدونه (دشتی). که آهنگ گلدونه آرم برنامه ی «راه شب» رادیو می باشد.