ابوالحسن اقبال آذر (اقبال السلطان)

در سال 1245 دیده به جهان گشود. او تنها تعزیه خوان نبود بلکه خواننده مجلسی بشمار می رفت و به ردیف چیرگی داشت، چنانکه برای پر کردن صفحه با درویش خان و شماری از نوازندگان مشهور رهسپار تفلیس و باکو گردید. بعدها با علی اکبر شهنازی (تار) و برادرش عبدالحسین شهنازی (تار) صفحاتی ضبط نمود.

آثار او در سال 1310 (ه ق) در شرکت هیزماسترزویس ضبط گردید.

اقبال آذر به عارف قزوینی، آزادیخواه صدر مشروطیت بسیار علاقه مند بود و به خواندن تصانیف او می پرداخت. او شاگردان گوناگونی داشت که معروف ترین آنها رضا قلی میرزا سرتیپ، ابراهیم بوذری و ملوک ضرابی ب.دند. اقبال آذر سال 1350 در تبریز در گذشت.