موسیقی

نایب اسدالله

بزرگترین استاد نی در ایران است. او را هنرمندی بی نظیر و انسانی واقعی بشمار آورده اند که عاری از هرگونه حسادت و غرور و تکبر بوده است. چنانکه از نظر این ویژگیها، ضرب المثل بوده است. دانسته های خود را با فروتنی کامل در دسترس دیگران قرار می داد و همه صداهایی را که می شنید با نی خود (که سازهای ساده و متشکل از چند سوراخ بود) می نواخت. او هم به نواختن دستگاها و نغمه های موسیقی ایرانی قادر بود و هم به آهنگهایی که از موزیک نظام می شنید. مهارتش را در فن نوازندگی با استادانی چون سماع حضور و آقا حسینقلی در سنتور و تار همطراز دانسته اند. عبدالخالق اصفهانی و مهدی نوائی دو تن از شاگردان او بوده اند.

نی قبل از نایب اسدالله با لب زده می شد ولی او روش نواختن نی را با دندان «شیوه مکتب نوازندگی اصفهان» اختراع کرد به این طریق صدای نی قوی تر و گیراتر شد.