عبدالحسین شهنازی

نوازنده تار، برادرش علی اکبر به فراگیری تار پرداخت و در مکتب باقرخان رامشگر کمانچه و شوهر خواهرش ردیف های موسیقی را آموخت. او از پنجه های قوی در نواختن برخوردار بود. در تار نوآوریهایی به عمل آورد، چنانکه کوکهای ویژه ای بوجود آورد.

شهنازی هنگام تأسیس رادیو به همکاری با این رسانه گروهی پرداخت و از اولین نوازندگان رادیو بشمار می رود. او کار خود را با ابوالحسن صبا، مرتضی محجوبی، حسین طهرانی، حبیب سماعی و مرتضی نی داود آغاز نمود و با خوانندگانی بنام، به نوازندگی پرداخت. از او تنها چند اثر باقی مانده است (صفحاتی از نوازندگی او) که عبارت اند از: (صفحات با آواز) تصنیف چهارگاه و شهر آشوب با صدای س.م خان؟ درآمد و نهفت و حسین، آواز افشار و نهیب افشار شکسته و قرباغ با صدای اقبال السلطان، ماهور و همایون (شور عشق) و قرایی با صدای بدیع زاده. آثار اجرا شده او عبارتند از: تصنیف شوشتری بنام باد نوبهاری با صدای بنان و شعر رهی معیری. از آثار تار تنهای او می توان صفحات همایون و بیداد، راست پنجگاه و ماوراءالنهر نام برد.

متأسفانه شهنازی (عبدالحسین) در سن جوانی در سال 1327 درگذشت و فرصت این را نیافت که به مرحله پدر و برادر بزرگش برسد.