موسیقی

محمد علی امیر جاهد

یکی دیگر از شاعران و تصنیف سازان است که دارای تصنیفهای میهنی، اجتماعی، عشقی، سیاسی و فلسفی بود. تصنیف هایش در سال 1333 و 1349 (چاپ دوم) در دیوانش با نُت موسیقی منتشر گردیده است.

امیر جاهد فرزند عباسقلی در سال 1275 خورشیدی در طهران دیده به جهان گشود. او اولین فرزند خانواده و در کلاس دوم دارالفنون بود که پدرش را از دست داد خانواده پر عائله را به عهده گرفت. امیر جاهد در طهران تحصیلاتش را انجام داد. سپس به کارهای خبرنگاری و خدمات مطبوعاتی پرداخت، چنانکه در سال 1305 به انتشار سالنامه پارس پرداخت که انتشار آن 28 سال دوام داشت.

در سفر به غرب در هنگام پیوستن به مهاجرین، در قزوین از سوی قزاقهای روسیه تزاری دستگیر شد. سرانجام از این گرفتاری نجات پیدا کرد. در سال 1299 به خدمت مجلس شورای ملی درآمد. او دبیر انجمن اشاعه و اعتلاء موسیقی گردید و مدتی رئیس هنرستان شبانه موسیقی ملی شد. در سال 1307 شماری از تصنیف های او با صدای قمرالملوک وزیری همراه با تار ارسلان درگاهی و مرتضی نی داود در صفحات ضبط شد. یکی دیگر از تصنیف هایش (ترانه پریوش) در بیات اصفهان با صدای بدیع زاده در صفحات ایران جوان ساخت بمبئی ضبط گردید (برخی از تصنیف هایش را محمدرضا شجریان و سروش ایزدی نیز خوانده اند).

دیگر آثار او عبارتنداز: تصنیف های در دشتی (در ملک ایران)، ماهور (کشور دل)، شور (جان من)، سه گاه (امان از این دل)، ماهور (بگردش فروردین)، بیاد درویش خان، افشاری (در بهار امید)، چهارگاه (هزار دستان به چمن)، ابوعطا (امان ز هجر رخ یار)، ترک (بهار است و هنگام کشت)، شور (نرگس مست) که سال 1307 با صدای قمر الملوک در صفحه ضبط گردید.

او در سال 1326 در سن 81 سالگی درگذشت.