موسیقی

پرویز محمود:

از فارغ التحصیلان کنسرواتوار بروکسل بود که در سال 1318 به ایران بازگشت. سال 1320 ارکستر هنرستان موسیقی را که با آغاز جنگ جهانی دوم به حالت تعطیل در آمده بود، تجدید سازمان داد. سال 1323 به تشکیل ارکستر سنفونیک طهران همت گمارد. مهرماه1325 به ریاست هنرستان و اداره موسیقی کشور منصوب گردید و تا تابستان 1328 در این سمت باقی ماند. محمود در اساس با موسیقی ایرانی مخالف نبود و برای آن احترام و اهمیت قایل بود ولی از مخالفان سرسخت تدریس آن در هنرستان عالی موسیقی بود و معتقد بود چون موسیقی ایرانی فاقد روش و کتاب فنی و نظری است نباید پایه تعلیمات آموزشگاه موسیقی قرار گیرد و هنرجویان با کسب دانش علمی موسیقی بین المللی قادر به تنظیم آهنگهای ایرانی خواهد بود بدون اینکه ویژگی ملی خود را از دست بدهد. بهمین دلیل در جهت حذف موسیقی ایرانی از برنامه هنرسنان کوشا بود. اقدامات او در این زمینه با موفقیت روبه رو شد بطوریکه موسیقی ایرانی از برنامه هنرستان حذف و منجر به تشکیل «هنرستان موسیقی ملی» به مدیریت خالقی به منظور تدریس موسیقی ایرانی گشت.

محمود روز پنج شنبه نوزدهم خرداد 1328 آخرین کنسرت ارکستر سنفونیک را رهبری کرد و آثاری چون اوورتور کریولان اثر بتهوون، سنفونی شماره 6 (پاتتیک) اثر چایکوفسکی، روندو کاپریچیوزر، اثر سن سانس و سوئیت ایرانی اثر خود را به اجرا نهاد و تا تابستان 1328 به رهبری ارکستر سنفونیک طهران پرداخت، سپس در همین سال احتمالاً برای ادامه تحصیل موسیقی برای همیشه رهسپار آمریکا شد. بطوریکه دکتر ساسان سپنتا می نویسد:« سال 1340 مولف این کتاب میکروفیلم پایان نامه دکترای پرویز محمود را در کتابخانه آمریکا در واشنگتن مطالعه کردم. او سال مذکور را به انگلیسی برای دریافت دکترای موسیقی از دانشگاه ایندیانا در سال 1956 نوشته بود.» محمود با تشکیل ارکستر سنفونیک گام بزرگی در جهت آشنائی مردم با موسیقی کلاسیک برداشت و برنامه های موفقی را به اجرا درآورد. هنرستان قدیم «ارکستر سنفونیک طهران» او را از رهبران شایسته، برجسته و دلسوز می دانند که هیچگاه شایسته فراموشی نیست. متأسفانه آنطور که بایست از زحمات او تجلیل و قدردانی به عمل نیامده است. افسوس که محیط زادگاهش جایگاه درک قابلیت های او نبود و باز هم افسوس برای موسیقی دانان نسل های بعد که محروم از استفاده توانائیها و قابلیت های گسترده او شدند.

از آثار او می توان موارتت زهی، تعدادی قطعات آوازی، اپرت بیشه عشق، پوئم سنفونیک لاله و مهرگان، فانتززی روی ترانه های محلی، راپسودی نوروز، فانتزی کرد برای پیانو و ارکستر، سوئیت ایرانی، دانس اکزوتیک، و کنسرت ویولن را نام برد.