موسیقی

احمد عبادی

نوازنده سه تار، دومین پسر استاد بزرگ تار و سه تار میرزاعبدالله است. احمد در سال 1285 در طهران بدنیا آمد و در خانواده ای با ذوق و در محفل هنری رشد یافت. در سن کودکی به فراگیری ضرب پرداخت، سپس به سه تار روی آورد. متأسفانه خیلی زود پدرش را از دست داد، از این رو از آموزش پدر بی بهره ماند و سه تار را از خواهرش مولود و ملوک و برادر بزرگش میرزا حسن که از آموزش پدر بهره مند بودند، فرا گرفت. سپس نزد پسر عمویش آقا غلامحسین رفت و به رسایی و گسترش آن پرداخت. احمد به علت ذوقش به این ساز در نواختن آن توانایی بسیار کسب نمود بطوریکه جای خالی پدر را پر کرد و جانشین او گردید و این ساز را که تا آن زمان مهجور مانده است و به مردم بیشتر شناساند. او در سال 1303 در گراند هتل کنسرتی اجرا نمود که ملوک ضرابی در خواندن تصنیف با او همکاری داشت. بعدها مشاغل دولتی انتخاب کرد و کارمند شهربانی شد. عبادی پس از تآسیس رادیو با این رسانه گروهی به همکاری پرداخت، چنانکه یکی از فعالیتهای او همکاری با برنامه گلهای رادیو بود. پس از سالهای دهه 1320 تأثیر زیادی در رواج سه تار داشت. نواختن او باعث شد که سه تارهای خاک گرفته از کُنج انبارها و مخفی گاه ها بیرون آید.

استاد عبادی خصوصیات اخلاقی، نبوغ ذاتی و استعاداد را از پدر خود میرزا عبدالله به ارث برده بود. گفته شده بر خلاف بسیاری از موسیقی دانان آن دوره که تنگ نظر بودند و از آموختن به شاگرد دریغ می کردند او، مانند پدرش در آموختن بسیار گشاده دست بوده است و هر آنچه می دانست به شاگردانش خود می آموخت، از این نظر نقش بسزایی در رشد موسیقی ایرانی داشته است. همچنین گفته اند او شیوه نوینی در نواختن سه تار بوجود آورد که در دلها اثر می گذارد و کسی تا کنون نتوانسته است آن را تقلید کند. از نو آوریهای او عوض کردن فاصله سیمها از صفحه کاسه سه تار بود که کم بود. با این دگرگونی صدای سه تار بسیار زیباتر و دلنشین تر گردید و صدای ناهنجار و شیوه تندنواز آن حذف گردید.

جواد عبادی برادر بزرگ او چنانکه ذکر گردید از کودکی نزد پدر نواختن سه تار را آغاز نمود ولی به علت نقصی که در هنگام بازی در دست او ایجاد شد از ادامه کار موسیقی باز ماند.

این هنرمند سال 1371 درگذشت.