موسیقی

روبیک گریگوریان (1294-1370):

نوازنده چیره دست ویولن، آهنگساز و استاد کنسرواتور طهران، فرزند لئون گریگوریان نوازنده ویولن و اولین هنر آموز هنرستان عالی موسیقی به سرپرستی غلامحسین مین باشیان بود. پس از به پایان رساندن هنرستان، رهبری گروه کر هنرستان عالی موسیقی را به عهده گرفت (1325). او معاون و همکار محمود بود، با همکاری این دو نفر و فریدون فرزانه و مرتضی حنانه ارکستر سنفونیک بلدیه سال 1313به رهبری غلامحسین مین باشیان بنیان نهاده شد.

گریگوریان از جمله کسانی بود که به نوشتن مقالات موسیقی در مجله موسیقی اشتغال داشت و از اولین کسانی بود که به گردآوری ترانه های محلی ایرانی پرداخت و برای اولین بار آوازهای محلی را برای گروه آوازهای جمعی ( برای چهار صدا) تنظیم کرد و آنها را در دو جلد انتشار داد.

گریگوریان یکی از برجسته ترین نوازنده های ویولن بود و برای موسیقی سنتی در شکل اصیل خود مانند موسیقی کلاسیک اروپایی احترام بسیار قایل بود و با نظرات خالقی و وزیری موافق نبود. او در تدریس موسیقی سنتی به روش سینه به سینه اعتقاد داشت و با مین باشیان که بکلی با موسیقی سنتی مخالف بود، هم رأی نبود.

پس از عزیمت محمود با آمریکا در تابستان 1328، در تاریخ 28/6/1328هشت تن از نوازندگان ارکستر سنفونیک طهران به نوشتن اساس نامه ای برای ارکستر همت گمارند و پنج نفر از اعضاء برای ارکستر توسط مجمع عمومی به مدت یک سال به عنوان «هئیت عامله» انتخاب شدند که این هئیت روبیک گریگوریان را به عنوان « رئیس هیئت مدیره ارکستر سنفونیک طهران» انتخاب کردند.

گریگوریان که معاون سابق هنرستان عالی موسیقی بود با همه تلاش سعی کرد از انحلال ارکستر سنفونیک طهران جلوگیری به عمل آورد. و تقاضایی مبنی بر اداره « موسیقی رادیو» به عهده « اداره موسیقی کشور» را به نخست وزیزر وقت پیشنهاد کرد، همچنین تقاضا نمود بودجه ماهانه موسیقی رادیو(حدود1620تومان) در اختیار « ادارهکل موسیقی کشور» قرار گیرد که با این پیشنهاد اصولی او مخالف شد.

او در تاریخ 8/10/1328 برای اولین بار به رهبری ارکستر سنفونیک طهران پرداخت و آثاری چون سنفونی شماره5 بتهوون، اوورتور «اگمونت» اثر بتهوون، «فاوست» اثر گونو و سوئیت ایرانی اثر خودش را به اجرا نهاد.

گریگوریان تا اواخر خرداد 1330رهبر رئیس هیئت مدیره ارکستر سنفونیک طهران و کفیل اداره موسیقی کشور بود، اما متأسفانه محیط نامساعد هنری آن دوره باری دیگر قادر به درک توانایی یکی دیگر از هنرمندان با بینش، پاک و آزاد اندیش ما نبود، او مانند محمود سال1330 رهسپار آمریکا شد و در آنجا سالها به عنوان ویولن اول (کنسرت مایستر) ارکستر سنفونیک بوستون مشغول به کار شد، سال 1356 به مدت 6 ماه به ایران بازگشت سپس برای همیشه رهسپار آمریکا شد. او در فروردین1370  (آوریل1991) در آن کشور درگذشت.

متأسفانه از زحمات و تلاش گریگوریان آنطور که بایست توسط هموطنانش قدردانی به عمل نیامد.

چهارم آذر ماه1370(25نوامبر1991) در فاصله کنفرانس مِسا بزرگداشتی به مناسبت در گذشت گریگوریان برپا شد که در این بزرگداشت جمعی از هنرمندان ایرانی از جمله دکتر مهدی فروغ (مقیم شیکاگو)، فرهاد مشکوه، شیدا قرچه داغی، پری زنگنه شرکت داشتند. پری زنگنه یکی از آثار چهل سال پیش گریگوریان (پیانو و تکخوان) را اجرا نمود. شیدا قرچه داغی به اجرای قطعه ای که روی یکی از اشعار فروغ فرخزاد ساخته شده بود، پرداخت، علی فروغ و همسرش آثاری از بتهوون و سن سان را به اجرا در آوردند.از آثار او می توان تنظیم ترانه های محلی مانند دختر بویر احمدی، مستم مستم، دست بدستمالم، هی یار هی یار، پاج لیلی، آی سر کوتل فانتزی اوریانتال، اسکرتزو برای پیانو و سوئیت ایرانی برای ارکستر را نام برد.