سعید هرمزی

نوازنده تار و سه تار، در سال 1276 در طهران بدنیا آمد. ابتدا نزد برادر بزرگ تر خود شاهزاده ابوالفتح میرزا هرمزی که از شاگردان خوب میرزا حسینقلی بود الفبای موسیقی را آموخت. سپس به منظور فراگیری تار به مکتب درویش خان راه یافت. دو سال نزد استاد کار کرد و تمام دستگاه ها را فرا گرفت و بزودی جزو بهترین شاگردان او درآمد، چنانکه سازش را یادگار مکتب درویش خان دانسته اند. پس از مرگ درویش خان به مکتب علی اکبر شهنازی راه یافت و به فراگیری موسیقی پرداخت.

هرمزی در خانواده ای پرورش یافت که سخت با موسیقی مخالف بودند. بطوریکه وقتی از او برای پر کردن صفحه دعوت به عمل آمد با مخالفت شدید خانواده روبه و شد و ناچار از این کار منصرف شد.

هرمزی در سال 1307 برای آموزش موسیقی اصیل به دایر نمودن کلاس موسیقی پرداخت. ابتدا زمانی که مأموریت خدمت در مشهد داشت و مدتی هم در طهران. ولی پس از مدتی ناچار آن را تعطیل نمود و در بانک سپه بکار مشغول شد.

او که نواختن تار و سه تار استاد بود، حاصل آموزش هایش را از استادانی چون درویش خان و علی اکبر شهبازی بهره گرفت. در سال 1350 به سازمان رادیو و تلویزیون راه یافت و به دعوت این سازمان به ضبط دستگاه های ایرانی و ردیف ها با سه تار پرداخت و آن را در اختیار مرکز حفظ و اشاعه موسیقی سنتی ایران قرار داد. در سال 1350 به دعوت این موسسه با تلاش و زحمات زیاد به آموزش تار و سه تار پرداخت و شاگردان بسیاری پرورش داد که برجسته ترین آنها عبارت اند از: حسین علیزاده، داریوش طلایی و جلال ذولفنون.

هرمزی اواخر عمر به علت بیماری و پیری از از نوازندگی تار دست کشید و به نوازندگی سه تار پرداخت. از آثار او می توان پیش درآمد ترک، چهارمضراب در اصفهان و حدوداً در هر دستگاه چند پیش درآمد را نام برد.