موسیقی

علیخان (نایب السلطنه)

به نایب السلطنه معروف بود. اهل سیستان و بلوچستان بود. در دربار ناصرالدین شاه سپس کامران میرزا (نایب السلطنه) می خواند و در بیشتر مراسم و جشنهای آنها شرکت می کرد. صدایش پروسعت و قوی بود و به دستگاه های موسیقی کاملاً آشنا بود و ردیف را بسیار خوب می دانست.

علیخان آهنگهای ضربی می خواند و سلیقه خوبی در خواندن آوازهای ضربی داشت و از همه خوانندگان آن دوره تنوع تحریرش بیشتر بود. او را علیخان عضدالملکی یا علیخان حنجره دریده نیز می نامیدند. به نی آشنایی داشت ولی فاقد سواد شعری بود. گفته شده خلقی خوش داشته و بذله گو بوده است. به دلیل داشتن چنین ویژگی هایی، مورد توجه و علاقه زیاد فرزندان نایب السلطنه بود. همچنین گفته شده که نایب السلطنه آنقدر از صدای او لذت می برد که در شرایطی که خزانه دولت کاملاً تهی بود از روی جاه طلبی دستور ساختن قفسی از طلا را هم جثه علیخان، صادر می کند و پس از ساخته شدن این قفس طی مراسم مفصل و باشکوهی که از مهمانان بسیاری دعوت بعمل آورده بود به نصب این قفس پرداختند. هنگام خواندن، علیخان را در قفس نهاد در حالیکه قفس را مستخدمین حمل می کردند وارد مجلس می گردند و قفس را با قلابی که به آن نصب بود به درخت آویزان می کنند. پس از نواختن تار غلامرضا نیستی که به گاری مشهور بود صدای علیخان همچو پرنده ای در قفس به گوش می رسیده است. از آن پس همیشه علیخان در این قفس می رفت و به هنرنمایی می پرداخت؛ بسی حیرت و تأسف چنین رفتار زشت و ناشایست درباریان قاجار با هنرمندان آن عصر!