عبدالله دوامی

موسیقی دان، موسیقی شناس و استاد آواز، ردیف دان، تصنیف خوان و نوازنده تنبک و مدرس موسیقی سنتی، در سال 1270 خورشیدی در یکی از روستاهای تفرش به نام طالقان بدنیا آمد. پس از گذراندن آموزش ابتدایی به طهران آمد و در کلاس مدرسه با رکن الدین مختاری همکلاس شد. در خانه یکی از دوستانش بنام مجدالممالک با علیخان نایب السلطنه (معروف به حنجره دریده) که از خوانندگان بزرگ زمان خود بود، آشنا گردید. در آنجا بنا به خواهش مجد الممالک قطعه ای خواند که مورد پسند علیخان نایب السلطنه واقع گردید و به او پیشنهاد کرد نزد وی به فراگیری بپردازد. به این طریق اولین کار خود (مشق شور) را نزد این استاد آغاز نمود. سپس نزد استادانی چون آقامیرزا حسینقلی، حسین کمانچه کش، درویش خان، ملک الذاکرین و آقا میرزا عبدالله به فراگیری و گسترش کار خود پرداخت. او تصنیف خان بود. بسیاری از تصانیف را نزد سماع حضور آموخت و بقیه را نزد خواهرش و حاجی خان و آقا جان فراگرفت. برخی از تصانیف او توسط صبا  و فرامرز پایور به نت درآمده است.

دوامی استاد ضرب نیز بود. ضرب را نزد حاجی خان عین الدوله آموخت و همواره در کنار ساز استادان بزرگی چون آقا حسینقلی ضرب گرفت. دوامی پیش از انقلاب مشروطیت برای معرفی و شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران قرار بود با اقبال السلطان، باقرخان، مشیر همایون (شهردار) و شماری دیگر برای ضبط صفحه رهسپار برلن شود، ولی به علت جنگ جهانی اول این کار به تعویق افتاد و ناچار برای عملی کردن این کار رهسپار تفلیس و قفقاز گردید. او نقل کرده است: عارف که به بدرقه آنها آمده بود از او خواهش کرد تصنیف دهم مربوط به شوشتر ساخته عارف را در صفحه بخواند. درویش خان از این کار سرباز زد و گفت این تصنیف سیاسی است و ما در سیاست نیستیم. دوامی به علت قولی که به عارف داده بود در هنگام ضبط صفحه ناگهان آغاز به خواندن آن تصنیف کرد و درویش خان از شدت عصبانیت با مشت پوست تار را پاره کرد. سرانجام بنا به پافشاری دوامی، درویش خان موافقت می کند تصنیف افشاری با مَطَلع فوق را که جنبه سیاسی نداشت با آواز دوامی و تار خود او در صفحه ضبط شود که صفحه آن اکنون در دست است.

دوامی هفت سال در اداره پست کار می کرد، سپس به وزارت دارایی انتقال یافت و تا پایان دوره بازنشستگی در آنجا بکار اشتغال داشت. در سال 1334 در رادیو تلویزیون و مرکز حفظ و اشاعه موسیقی سنتی ایران مشغول بکار شد.

ردیف های او تا اندازه ای توسط صبا، حسین هنگ آفرین و فرامرز پایور نت نویسی شده است. او در مورد ردیف می گوید:« من و اساتید قدرتمند همیشه سه ردیف داشتیم. ردیف ابتدایی، ردیف متوسط، ردیف عالی.»

از شاگردان او می توان شاپور حاتمی (خواهر زاده عبدالله دوامی)، پرویز مشکاتیان، داریوش طلایی را نام برد. محمود کریمی از بهترین شاگرد او بود. استادانی چون نورعلی برومند و حاج آقا محمد مجرد ایرانی نزد او به آموزش بخش هایی از تصانیف پرداخته اند. شاگردانی که در کلاس های شبانه هنرستان موسیقی آموزش یافته اند عبارت اند از: فاخره صبا، محمود کریمی، خاطره پروانه، هما و الهه و...

او در خواندن قطعات ضربی استادی کم نظیر بود و به ردیف هم آگاهی بسنده داشت. این هنرمند در بیستم بهمن سال 1359 درگذشت.