موسیقی

از رامشگران ماهر و چیره دست دربار خسرو پرویز بود. قبل از باربد بهترین موسیقی دان دربار بشمار می رفت و ریاست نوازندگان را به عهده داشت. گروهی معتقدند که سرگاش همان تعریف فارسی سرگیوس یا سرژیوس رومی و قرینه ای از نفوذ هنر بیزانس در ایران است، ولی برخی نام موسیقیدانان بزرگ را «سرکش» به معنای مغرور خوانده و معتقدند که به احتمال زیاد سرکش تخلص هنرمند گرانمایه ای بوده است. البته مسئله برگزیدن تخلص شاعران، تاریخ بسیار کهنی دارد. روی این اصل نظریه دسته دوم عقلانی تر به نظر می رسد. گروهی دیگر از محققین این احتمال را داده اند که او یونانی و نام اصلی اش سرگیوس بوده که اول به سرگس و بعد به سرکش تبدیل گردیده است.

در کتاب تمدن ساسانی تحت عنوان موسیقی ایران در زمان ساسانی به رامشگری به نام «سرگیس هوروم» اشاره شده است:«...خسرو پرویز رامشگری داشته به نام سرگیس که گویا ارمنی بوده.» به احتمال قوی منظور او همان سرکش بوده است.

فردوسی درباره سرکش چنین سروده است:

یکی مطربی بود سرکش نام     به رامشگری در شده شادکام

و منوچهری درباره پرده سرکش سروده است:

یکی می بر سر کسری،دوم نی بر سر شیشم     سه دیگر پرده سرکش، چهارم پرده لیلی