موسیقی

عبدالعلی وزیری

خواننده و نوازنده تار در سال 1293 بدنیا آمد. شاگرد و پسر عموی علینقی وزیری بود. از سن 10 سالگی وارد مدرسه عالی موسیقی گردید، و تحت آموزش وزیری در رشته آواز مشغول به تحصیل شد، سپس نواختن تار را آغاز نمود. افزون بر تار به نواختن تارباس پرداخت و پس از رفتن سپانلو در ارکستر جایگزین او گردید. گفته شده صدای عبدالعلی برای خواندن آهنگهای وزیری ایده آل بود (از نظر سبک به شیوه خواندن علینقی وزیری نزدیک بود)، هیچگاه هیچ خواننده ای نتوانست بخوبی عبدالعلی آهنگهای وزیری را بخواند.

عبدالعلی نزدیک سالهای 7-1306 در کنسرتهای کلوپ موزیکال شرکت کرد و قطعات وزیری را اجرا نمود. صفحه ای از او ضبط شده (تصنیف شور) و به یادگار مانده است.

عبدالعی پس از مدتی تمرین و آموزش در خواندن آهنگها در ارکستر، جایگزین وزیری گردید.

او در سال 1308 به دایر نمودن کلاسی تحت عنوان آموزشگاه موسیقی پرداخت. در سال 1309 استاد آواز مدرسه «موزیک دولتی» گردید. در سال 1314 در بانک سپه آغاز بکار کرد و در سال 1316 در بانک ملی ایران مشغول بکار شد. در سال 1317 وارد بنگاه راه آهن دولتی گردید که مدتی از کار هنری دور ماند. در سال 1320 هنگامی که وزیری به ریاست مدرسه موزیک منصوب گردید، او دوباره به محیط هنری راه یافت و در مدرسه موسیقی به آموزش آواز پرداخت. سال 1322 به وزارت فرهنگ انتقال یافت و از سال 1325 در رادیو به همکاری پرداخت، از این زمان صدای او از رادیو شنیده می شد. در کلاسهای انجمن موسیقی ملی به آموزش تار پرداخت. او در برنامه «گلهای جاویدان» به همت داود پیرنیا شرکت جست و اولین خواننده این برنامه بود. و نیز سولیست و بهترین خواننده ارکستر انجمن موسیقی ملی گردید که نوار برخی از آنها در دست است. «شکایت نی» از آهنگهای وزیری و شعر مولوی، گلهای شماره 85 بنام «تومرا» و گلهای جاویدان 96. «حالا چرا» و «آه سحر» از قطعات خالقی است که توسط عبدالعلی در ارکسترهای انجمن و رادیو خوانده شده است. مدتی هم در رادیو همراه تار خود آواز می خواند و چند برنامه ویژه کودکان هم اجرا کرد.

عبدالعلی وزیری در تیرماه سال 1368 در سن 82 سالگی در طهران درگذشت.