دکتر هرمز فرهت (1307):

تحصیلات مقدماتی موسیقی خود را در ایران گذراند سپس رهسپار آمریکا شد و در سال 1347 در آنجا با اخذ درجه دکترا فارغ التحصیل شد. پس از بازگشت به ایران به ریاست گروه موسیقی دانشگاه طهران منسوب و در همانجا به تدریس موسیقی پرداخت و در مجله موزیک ایران و مجله موسیقی هنرهای زیبا به نگارش مقاله در زمینه موسیقی مشغول شد.

دکتر فرهت از اساتیدی است که موسیقی ایرانی را فاقد غنا و وسعت می داند و درباره آن چنین اظهار نظر می کند:« با اینکه موسیقی ایرانی عارفانه و انسانی است، از آن نباید زیاد بهره کشی کرد زیرا این موسیقی از جهت کمیت و کیفیت دارای محدودیتهای است و پخش آن باعث خسته شدن شنوندگان می گردد، منتهی چون مقداری بداهه نوازی در این موسیقی هست بنابراین تا حدودی از یک نواختن آن کاسته می شود.»

از آثار او می او می توان مازندرانی (راپسودی برای ارکستر 1349) تعدادی سرناد، کوارتت، سونات، فوگ، سوئیت، لالائی (ارکستر زهی) را نام برد.