موسیقی

غلامحسین مین باشیان

آهنگساز و رهبر ارکستر سنفونیک، فرزند سالار معزز، پنجم آبان 1286 به دنیا آمد. پس از گذراندن تحصیلات مقدماتی وارد مدرسه موزیک دارالفنون شد سپس به دستور پدرش از طریق قفقاز و فرانسه به ژنو رفت. سال 1289 خورشیدی به کنسرواتوار ژنو راه یافت و سه سال در آنجا به فراگیری ویولن، پیانو، هارمونی و همنوازی پرداخت و هر سال جایزه اول ویولن و هارمونی را بخود اختصاص می داد. سپس رهسپار برلن شد سه سال در کنسرواتوار آنجا ویولن، پیانو، همنوازی و رهبری ارکستر را نزد استادان کنسرواتوار کلاته، بومکه، و روبرت مندلسون، آموخت. سال 1309 به دریافت دیپلم نایل آمد و با شرکت در کنسرتهای هنرجویان کنسرواتوار مقام اول را در ویولن کسب نمود و بزرگترین مدال کنسرواتوار موسیقی اشترن «گوستاوهلندر» را بخود اختصاص داد. تا آن زمان که 83 سال از تأسیس کنسرواتوار اشترن می گذشت این اولین بار بود که یک دانشجوی آسیایی موفق به دریافت مدال «کوستاوهلندر» می شد.

مین باشیان پس از اخذ دیپلم، تحصیلات خود را در آکادمی برلن ادامه داد. در مهر 1311 به ایران آمد. شش ماه در دانشکده افسری تحت تعلیمات نظامی قرار گرفت و قبل از بازنشستگی تا درجه سرتیپی ارتقاء یافت. با درجه نایب اول (ستوان یکم) به معاونت اداره کل موزیک قشون و سرپرستی موزیک نظام برگزیده شد. همچنین رهبر ارکستر سنفونیک بلدیه (شهرداری ) شد.

مین باشیان در سال 1313 به ریاست هنرستان موسیقی منصوب شد و سال 1317 عهده دار ریاست« اداره موسیقی کشور شد» بر اساس طرح های او که اساساً مخالف موسیقی ایرانی بود « اداره موسیقی کشور» در وزارت فرهنگ تشکیل شد و او تا شهریور 1320 در این سمت باقی ماند.

مین باشیان همیشه از جناح مخالف حضور موسیقی ایرانی در هنرستان بود و به منظور اختصاص دادن برنامۀ هنرستان به موسیقی غربی، تأسیس هنرستان موسیقی ملی را پیشنهاد نمود که موسیقی ایرانی در آنجا تدریس شود.

مین باشیان از اولین آهنگسازان و رهبر« ارکستر سنفونیک تهران بود» به گفته هنرمندان قدیمی « ارکستر سنفونیک تهران» او از رهبران برجسته، مسلط و دلسوز بود.آثاری که توسط او رهبری می شد منحصر به فرد بود و به جاست هرگاه از ارکستر سنفونیک نام برده شود از این هنرمند گرامی یاد و قدردانی شود، زیرا او نقش عظیمی در برپائی و موفقیت ارکستر سنفونیک داشته است.

مین باشیان در آبانماه 1357دیده از جهان فرو بست.