موسیقی

حسین یاحقی

نوازنده کمانچه و ویولن، فرزند محمد اسماعیل بود و در سال 1285 در طهران زاده شد. از کودکی از صدای دلنشینی برخوردار بود و نزد میرزاحسین تعزیه گردان آموزش یافت و آهنگهای تعزیه را زیر نظر او آموخت و در تعزیه ها شبیه خوان ائمه اطهار می شد، چنانکه در تعزیه سید اسمعیل یا شاهزاده ابراهیم در نقش های گوناگون (علی اکبر، قاسم و غیره) ظاهر می گردید.

حسین نزد خواهر بزرگش کشور خانم ملقب به فرح لقا که زنی هنرمند و محترم بود به فراگیری کمانچه پرداخت.

حسین پس از مسافرت خواهرش در سن یازده سالگی به تشویق او به مکتب حسین اسمعیل زاده کمانچه کش معروف راه یافت و آموزش موسیقی خود را ادامه داد. در نواختن کمانچه پیشرفت زیادی بدست آورد، بطوریکه در شانزده سالگی نوازنده ماهر و چیره دستی بود و کلاس دایر نمود و به آموزش پرداخت و فراگیری ویولن را آغاز نمود، به مکتب ابوالحسن صبا راه یافت و نت و اصول علمی موسیقی را از او آموخت که تأثیر بسزایی در پیشرفتش حاصل نمود. او علاوه بر کمانچه، سه تار ، سنتور، ویولن، و تار را هم بخوبی می نواخت و در چند صفحه، همراه آواز تاج اصفهانی، قمر الملوک و ادیب خوانساری ویولن زده است.

یاحقی همه عمر خود را با موسیقی گذراند. سالهای پایانی عمر کمانچه را کنار گذاشت و ویولن می نواخت، آن را یاز تخصصی خود نمود و در آن سبکی جدید بوجود آورده کنسرت اجرا می کرد و آهنگ می ساخت و به ترکیب تصنیف می پرداخت چنانکه در سال 1318 با اشعار رهی معیری دو آهنگ ساخت که بعدها در ارکستر گلها ضبط و پخش گردید. او پانصد آهنگ و پیش در آمد ساخت. او اولین آهنگش را در سال 1318 با شعری از رهی معیری ساخت به نام « برق غم». در مایه سه گاه و دیگری «ای مه» در مایه دشتی با صدای غلامحسین بنام. او به چهار قطعه به نام های «برق غم» ، «جوانی» در مایه افشاری با صدای حسین قوامی، بی خبر با صدای الهه و «گل مستان» علاقه بیشتری نشان می داد. این آثار در برنامه گلها اجرا گردیدند.

از شاگردان او می اوان پرویز یاحقی خواهرزاده اش را نام برد.

وی در تاریخ 6/8/1347 دار فانی را وداع گفت.