گسیلوفون:

این ساز سابقه ای بسیار قدیمی داشته و در ابتدا در کشورهای آسیائی معمول بوده و از قرن پانزدهم میلادی به اروپا برده شده است.

در شکل ظاهری عبارت است از سطحی ( درون جعبه ذوزنقه ای شکل یا آزاد) که بر روی آن نوارهای چوبی به طول های مختلف، از چپ به راست به تدریج کوتاه تر، معمولاً در کنار هم چیده شده و قیطانی آنان را نگه نگه داشته است. در ردیف نزدیک تر به نوازنده نوارهای چوب منظماً در کنار یک دیگر چیده شده اند و در ردیف دورتر یکبار دو، و یک بار سه نوار قرار گرفته و بین هر گروه دو یا سه تائی فاصله ای به اندازه یک نوار است ( این ترتیب عیناً مانند شستی های پیانو است که در آن نوارهای نزدیک به صورت شستی های سفید و نوارهای دورتر به صورت شستی های سیاه به نظر می رسند).

گسیلوفون را با دو یا چند میله نازک چوبی از بید یا شمشاد سبک و قابل انحنا با سری کروی می نوازند.