موسیقی

نقاره:

از آلات کوبه ای موسیقی مرکب از دو طیل کوچک و بزرگ در کنار هم است که طبل بزرگتر صدای بم و طبل کوچک تر صدای ریزتری دارد. از جنس کاسه سفالی و معمولاً مسی (و بعضاً تنه درخت تو خالی) می باشد که پوستی از گاو یا گوسفند بر آن کشیده اند. نقاره با دو چوب و در مواردی با دو دست نواخته می شود. نقاره از سازهای اعلان و یا مورد استفاده در مراسم جشن و پایکوبی و همین طور مراسم سوگواری می باشد. انواع مختلف نقاره مانند نقاره ترکی، کردی، شمالی، فارسی، مشهدی، جنوبی و غیره در ایران وجود دارد.

این ساز به انواع و اندازه های مختلف در نقاط کشور وجود دارد:

نقاره شمال- از دو کاسه سفالین ( یکی کمی کوچکتر از دیگری) تشکیل شده است. این ساز را معمولا با دو چوب و گاه با دست می نوازند و قطر دهانه کوچک 16 و بزرگ 22 سانتیمتر است.

نقاره کردستان – تقریباً به شکل نقاره شمال ولی بزرگتر است که آن  را گاه به اسب می بندند و نوازنده سوار اسب آن را با دست می نوازد.

نقاره فارس – مانند دو تای قبلی جفتی است ولی بزرگتر از آنها و اختلاف زیادی در اندازه های هر یک نسبت به دیگری ( قطر دهانه شان 23 تا 37 سانتیمتر است.) شکل آن ها نیز خمره ای فشرده است. نقاره فارس برای ساختن نقاره های جدید، زمینه و مدل قرار گرفته است.