طبل ایرانی:

از آلات کوبه ای پوستی (دو رویه) با سابقه ای طولانی که به وسیله کوبه چوبی عصایی یا گرز بر هر دو سطح آن نواخته می شود. آوای بلند و بم طبل نوعی اعلان خبر در مراسم عروسی و جشنها و در جنگ و عزا، کاروانها و اعلان تجمع مردم مورد استفاده قرار گرفته و در فرهنگ ها از طبل با نام های دهل، تبیره، نقاره، شندف، کوس، دبداب، کناره، کبر، نقاره کلان یاد شده اما در حقیقت طبل هم از نظر ابعاد استوانه و هم از نظر طنین صدا با سازهای یاد شده متفاوت است و طبل بیشتر آلات موسیقی رزمی، مذهبی، و در عین حال موسیقی تند جنوبی و موسیقی جاز می باشد. طبل در واقع یک سمبول پر طنین و پروقار برای سازها محسوب شده و هیچ سازی طنین بم و پر قدرت آن را ندارد. طبل امروزه از آلات کوبه ای است که در ارکستر و همینطور در دسته جات نظامی و عزاداری، تعزیه و غیره وجود دارد.