سنج ایرانی:

سنج از آلات کوبی که از قدیم جزو وسایل موسیقی ضربی ایرانی محسوب شده و مورخین آن را از ابداعات ایرانیان می دانند. سنج متشکل از دو صفحه مدور فلزی (عموماً برنجی و یا فولادی) است که با به هم کوبیدن آن دو ایجاد ضرب و وزن قوی در یک گروه موسیقی رزمی یا مذهبی می نمایند. در دسته های زنجیرزنی به عنوان حفظ کننده ریتم حرکات زنجیرزنان استفاده می شود. در برخی نواحی ایران مثل طهران، فارس، بوشهر و غیره سنج فلزی به شکل دوتایی و به نام هفت جوش نواخته می شود. اما به هر صورت تفاوت چندانی در شکل و فرم سنج های ایرانی و خارجی وجود ندارد. جز اینکه در ارکسترهای غربی از سنج های مضاعف کوچک و بزرگ به شکل دوتایی و یا به شکل افقی و پایه دار استفاده شده و عمل نواختن یا به وسیله بر هم کوبیدن دو سنج صورت می گیرد و یا به وسیله مضرابهای چوبی که بر سطح محدب سنج زده می شود عمل نواختن صورت می گیرد.