موسیقی

تنبور (تنبوره):

از آلات زهی است که سیم ها از روی دسته ای بلند و کاسه ای عبور نموده و با ضرب انگشتان نواخته می شود. تنبور با تاریخچه ای حدود 1500 سال ق.م بیشتر یک ساز محلی و عرفانی محسوب می شود. بر روی سه مجسمه گلین کوچک کشف شده در خرابه های شوش که نوازنده ای در حال نواختن آن می باشد این ساز در ادوار مختلف تاریخی وجود داشته و از رایج ترین سازهای زهی و مظرابی و زخمه ای بوده است. تنبور زمانی در انواع کاسه گلابی شکل خود از ایران به سوریه، مصر و بعدها به اروپا و اروپای شرقی راه یافته است. شکل تنبور مشابه سه تار بوده با دسته ای بلندتر و کاسه ای بزرگ تر و منحنی تر و کشیده تر از سه تار و دارای دو یا سه سیم و چهار پرده. تنبور را با پنجه نواخته و ساز مجلس قلندران، دراویش اهل طریقت و اهل حق کردستان و موسیقی محلی خراسان و موسیقی مذهبی برخی مناطق می باشد. انواع متفاوت تنبور عبارت اند از تنبور بغدادی، تنبور مغولی، تنبور ترکی، تنبور خراسانی، تنبور دو سیمی، تنبور شروانیان و تنبور مراکشی و تنبور مَس که دو مورد اخیر متعلق به گذشته بوده است. تنبور (طنبور) امروزه در ایران ساخته شده و در موسیقی تکنوازی و گروهی نواخته می شود. طول کاسه تنبور 35 سانتی متر و طول دسته از محل شیطانک تا کاسه 35 سانتی متر است و قسمت قرارگیری گوشی ها نیز حدود 10 سانتی متر است تنبور معمولی چهارده پرده بسته می شود و شش سیمه، چهارسیمه و سه سیمه آن وجود دارد. در تنبور دو سیم هم کوک هستند و یک سیم به موقعیت دستگاه یا مقام کوک می گیرد. تنبور معمولاً با سر پنجه و همه انگشتان نواخته می شود.