موسیقی

تنبور:

دارای شکمی گلابی و دسته ای دراز است که بر روی آن از 10 تا 15 پرده بسته می شود رویه جلویی شکم چوبی است. دسته این ساز مانند سه تار به سر ساز متصل است و سر در حقیقت ادامه دسته است که بر روی سطوح جلویی و جانبی آن هر یک دو گوشی کار گذارده شده که سیم ها به دور آنها پیچیده می شوند.

سیم های تنبور چهار عدد و معمولاً به فاصله های مختلف کوک می شوند.

این ساز بدون مضراب و با انگشت نواخته می شود.

چنانچه در تاریخ موسیقی ایرانی نوشته شده در قدیم سازی به نام تنبور وجود داشته و از آن انواع مختلفی ذکر کرده اند. مثلاً گفته شده که فارابی تئوری دان مشهور موسیقی ایران، تنبور بغدادی و تنبور خراسان را دسته بندی کرده است.