موسیقی

تار:

شکل ظاهری – قسمت کاسه خود به دو قسمت بزرگ و کوچک تقسیم شده که قسمت کوچک تر را نقاره می گویند. روی کاسه و نقاره تار پوست کشیده شده و خرک تار بر پوست کاسه تکیه کرده است. قسمت نقاره در انتهای بالایی به دسته (گردن) متصل شده است.

دسته تار بلند  45 تا 50 سانتیمتر است و بر کناره های سطح جلوئی آن دو روکش استخوانی چسبانده اند. دور دسته دستان پرده های عمودی بر طول آن با فواصل معین بسته شده ، قطر هر دستان در اصوات اصلی دستگاه های موسیقی ایرانی، کمی بیشتر از اصوات گذرا و کم اهمیت تر این موسیقی است. تعداد دستان امروزه 28 است.

جعبه گوشی (سر) در انتهای بالائی دسته قرار گرفته و از هر طرف سه گوشی بر سطوح جانبی جعبه گذاشته شده است.

تعداد سیم های تار سس است که از انتهای تحتانی کاسه شروع شده، از روی خرک عیور می کند و در تمام طول دسته کشیده شده ، تا بالاخره به جعبه گوشی ها داخل و در آن جا به دور گوشی ها پیچیده می شوند. سیم های شش گانه عبارتند از دو سیم سفید(پائین) که هم صدا کوک می شوند ، دو سیم زرد (همصدا) یک سیم سفید نازک (به نام زیر) و بالاخره یک سیم زرد (بم) که دو تای آخری غالبا به فاصله اکتاو کوک می شوند. فاصله سیم های همصوت سفید ، نسبت به سیم های زرد غالبا چهارم و سیم های سفید نسبت به سیم بم معمولا فاصله اکتاو و یا هفتم را تشکیل می دهند به این ترتیب اگر سیم های همصدای سفبد را دو کوک کنیم، سیم های زرد باید غالبا سل و سیم بم دو یا ر کوک شوند.

بدیهی است کوک تار، یعنی تنظیم فواصل سیم ها به یک دیگر ، ممکن است در دستگاه ها و آوازهای مختلف تغیر کند.

تار با مضرابی کوچک از جنس برنج به طول تقریبی سه سانتیمتر نواخته می شود ، در قسمتی از نصف طول مضراب ، برای آنکه در دستهای نوازنده راحت قرار گیرد، با موم پوشیده شده است.