بربط:

«بط» به معنای مرغابی و «بر» سینه مرغابی و از قدیمی ترین سازها است که در تمام قاره ها موجود است و نوازنده آن را مانند عود در بغل گرفته و با زخمه یا با شکافه آن را می نوازند. پارسیان آن را رود و اعراب عود نامیده اند. برخی معتقدند که بربط از حیره در مغرب فرات نزدیک مدائن و مرکز تربیت شاهزادگان ساسانی و یا شهری در آن بلاد به نام باب آمده است و به مکانهای دیگر رفته و نام های عود، مِزهر، موتر و کران را بر خود گرفته است. بربط را سازی ایرانی الاصل می دانند و نواختن آن را از قدیم در ایران رایج دانسته اند ظاهر آن گلابی شکل بوده که بربط ایرانیان در سده شانزدهم میلادی تبدیل به بربط بزرگی شده با دسته ای توخالی و پهن با هفت الی نه سیم که سیم های آن را هنگام نواختن می کشیدند و رها می کردند در نتیجه صدا حاصل می شد و بعضی آن را را با مضراب می نواختند. وقتی که بربط ایرانی به عربستان رفت عربها آن را تقلید کرده و تمام ساز را از چوب ساختند و نام عود بر آن گذاردند به هر حال شواهد گواه آن است که باربد سازنده بربط بوده است و خاصه اجزای آن با واژه های آبزین =کلیدها، گوشیها ابریشم= تار و همین طور خرک، بم و غیره در روایات و تاریخ آمده است.