موسیقی

کنسرتو :
قطعات موسیقی را که برای تک نوازی در کنسرت تصنیف می شود را به عنوان کنسرتو می شناسند. در یک کنسرتو یک تک نواز چیره دست و ماهر برای مقابله با ارکستر قادر می شود تمامی مهارت و قدرت و ساز خود را بیان کرده و به نمایش بگذارد. در واقع این تقابل و به رخ کشیدن یا بین دو نوازنده و دو ساز و یا بین یک نوازنده با یک دسته ساز دیگر به وجود می آید و اساس این کلمه نیز بدین طریق شکل می گیرد لفظ کنسرتو که در اصل به ایتالیایی کنچرتو یا کنچرتوا تلفظ می شود از کلمه لاتین و به معنای مبارزه و تقابل مشتق شده است. کلمه کنسرت در قرن 16 میلادی به دسته نوازندگانی اطلاق می شود که به اتفاق آهنگی اجرا می نمودند. و منظور آن بود که بین نوازندگان در اجرای آهنگ مسابقه و مبارزه ای وجود دارد که هر کس می خواهد نوای ساز خود را بهتر و بیشتر جلوه گر نماید. اما در آن زمان سونات، سمفونی و کنسرتو همگی یک مفهوم داشتند و هر کس می توانست قطعه ای را که برای یک یا چند ساز نوشته است به این نام ها بخواند. قواعد کنسرتو از زمان باخ و مخصوصاً هایدن و موتسارت تدوین گردید و به زبان ایتالیایی یک کنسرتوی کوچک را کنسرتینو و کنسرت بزرگ با نوازندگان بیشتر را کنسرتو گروسو می نامیدند (نام کنسرتو گروسو را کرلی وضع کرد). در مکتب کلاسیک اتریش کنسرتو به قطعه ای گفته می شود که برای یک ساز اصلی و به همراهی ارکستر تصنیف شده باشد. و از زمان موتسارت بود که معمول شد ارکستر و ساز متناوباً به صورت سوال و جواب در کنسرتو انجام وظیفه نماید و این همان اساس یک کنسرتو می باشد.
هر کنسرتو دارای سه قسمت تند، آهسته و تند می باشد که این ساختار تا به امروز نیز فرق عمده ای نکرده است و تنها فن نوازندگی و هارمونی مدرن در آن تغییراتی به وجود آورده است.
به طور معمول سازنده آهنگ قسمتی از انتهای موومان های خود را برای هنرنمایی و تک نوازی یک ساز سلو (تنها) تشخیص می دهد این قسمت از موسیقی راکادانس می نامند. که بدون همراهی ارکستر و در انتها اجرا می شود.